Nurt konstruktywistyczny kształcenia, gdzie - w uproszczeniu
- uczeń, współpracując z nauczycielem, kreuje i wykorzystuje optymalną dla siebie wiedzę, również nie jest nowinką. Prawdą jest, że tak powinno być, a wykorzystywanie nowoczesnych technologii edukacyjnych nie powinno być jedynie sztuką dla sztuki, bo uczniowie nie akceptują w szkole starych metod nauczania, natomiast lubią wykorzystywać komputer i Internet. Nowoczesne technologie powinny lepiej służyć wspieraniu rozwoju młodych ludzi.
Piotr Janicki (2008), analizując problemy stawiania szkole wyżej wspomnianych zadań, stwierdza, że rozwój jest słowem zapomnianym. Jednocześnie stwierdza, że nowoczesne nauczanie nie jest powszechne  i, jak to z modelowymi rozwiązaniami bywa, nie można go zastosować w każdym przypadku. Mimo wszystko nie dyskwalifikuje to takiego postępowania. Zwraca też uwagę na tworzenie warunków rozwoju człowieka w szkole, w tym m.in.:
1) podważa (jak wielu innych) sens „wkuwania" wiadomości przedmiotowych przez uczniów;
2) wskazuje potrzebę systemowego rozwiązania zadań edukacji - z poszanowaniem naturalnej odpowiedzialności za los dziecka;
3) sugeruje tworzenie rad szkół i rad oświatowych;
4) akcentuje konieczność zwiększania aktywności obywatelskiej.