Elizabeth H. Blackburn urodziła się w 1948 r. w australijskim mieście Hobart (stolica Tasmanii). Posiada dwa obywatelstwa australijskie i amerykańskie. Ukończyła studia na Uniwersytecie w Melbourne, tytuł doktora otrzymała w 1975 r. na brytyjskim Uniwersytecie w Cambridge. Uzyskawszy doktorat, wyjechała do USA, gdzie rozpoczęła badania nad telomerami na Uniwersytecie Yale. Następnie przeniosła się na Uniwersytet Kalifornijski w Berkeley, gdzie kontynuowała pracę z zakresu biologii molekularnej i biochemii - dokonując swych najważniejszych odkryć dotyczących chromosomów i DNA. Od 1990 r. jest profesorem biologii i fizjologii na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Francisco. Jest przewodniczącą Amerykańskiego Stowarzyszenia Badań nad Rakiem. W 2001 r. została mianowana członkiem Rady Prezy-
denta ds. bioetyki. Za swoje badania otrzymywała wiele prestiżowych międzynarodowych nagród, w tym Medal Honoru Amerykańskiego Towarzystwa Onkologicznego (2000). W ostatnich latach Elizabeth H. Blackburn i jej współpracownicy prowadzą badania nad wpływem stresu na telomerazy i telomery.
Carol W. Greider urodziła się w 1961 r. w Davis w Kalifornii, gdzie spędziła dzieciństwo w sąsiedztwie kampusu Uniwersytetu Kalifornijskiego, na którym jej ojciec pracował jako wykładowca fizyki. Posiada obywatelstwo amerykańskie. Studiowała i doktoryzowała się z zakresu biologii molekularnej na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, gdzie poznała Elizabeth H. Blackburn. Już wtedy Blackburn od kilku lat prowadziła badania nad telomerami chroniącymi końcówki chromosomów. W kwietniu 1984 r. wspólnie z Blackburn zaczęty poszukiwanie telomerazy (enzymu odbudowującego telomery) w komórkach pierwotniaka z rodzaju Tetrahymena. 9 miesięcy po rozpoczęciu projektu, w Boże Narodzenie 1984 r., Greider znalazła pierwsze dowody na istnienie poszukiwanego enzymu. W czerwcu 1985 r. obie badaczki zakończyły doświadczenia, które potwierdziły odkrycie telomerazy. Efekty swoich badań przedstawiły m.in. w artykule opublikowanym na lamach prestiżowego pisma „Celi" (1985). Przez kolejne 2,5 roku Carol W. Greider prowadziła badania nad telomerazą. W 1987 r. przeniosła się, w ramach stypendium po doktoracie, do Laboratorium Cold Spring Harbor na Long Island. Dostała tam możliwość prowadzenia samodzielnych badań. Kontynuowała prace nad klonowaniem genu kodującego RNA wchodzącego w skład telomerazy. Artykuł na ten temat opublikowała w 1989 r. Rok później wspólnie z Alvinem Harleyem z Uniwersytetu McMaster w Hamiltonie (prowincja Ontario, Kanada) dostarczyli pierwszych dowodów na to, że długość telomerów ma związek ze starzeniem się komórki. Współpracowali też przy badaniach nad aktywnością telomerazy w komórkach nowotworowych. Greider z czasem skoncentrowała się na badaniu roli telomerazy w komórkach ssaków. Wyhodowała myszy z wyłączonym genem telomerazy, by sprawdzić, jak to wpłynie na starzenie się komórek i rozwój nowotworów. W 1997 r. Greider razem z mężem przeniosła się do Maryland i objęła posadę na Wydziale Medycyny Uniwersytetu Medycznego Johnsa Hopkinsa w Baltimore, gdzie pracuje do dziś. Jej obecne zainteresowania skupiają się na rzadkiej chorobie dziedzicznej o nazwie dyskeratoza wrodzona. U osób z tym schorzeniem telomerazą nie funkcjonuje prawidłowo w komórkach szpiku. Prowadzi to ostatecznie do zgonu z powodu niewydolności szpiku.